اشعار زیبای قطران تبریزی در قالب رباعیات، ترجیعات و قصاید

اشعار زیبای قطران تبریزی در قالب رباعیات، ترجیعات و قصاید را برای شما قرار داده ایم. شرف‌الزمان حکیم ابومنصور قطران عضدی تبریزی (زادهٔ سال نامعلوم در در روستای شادباد مشایخ از توابع تبریز، درگذشته به سال ۴۶۵ هجری قمری مدفون در مقبرة الشعرای تبریز)، شاعر ایرانی سدهٔ پنجم هجری، هم‌دوران با شدادیان و روادیان است.

رباعیات زیبای قطران

ای وصل و هوای مهر تو بس ما را

مهر تو بفرساید ازین پس ما را

پرهیز بس از مردم ناکس ما را

طعنه نزند بدین سخن کس ما را

چون بنوازد به پیش من زیر کیا

مدهوش کنم همه دلم زیر کیا

ای تن تو نزار و زار چون زیر کیا

باریک تر از تو در جهان زیر کیا؟

با روی تو دی ماه بهار است مرا

وز دو لب تو شکر شکار است مرا

تا ایزد پشت و بخت یار است مرا

جز با می و معشوق چه کار است مرا

بسپرد بپای ناکسان دهر مرا

تا کرد مجال یادشان قهر مرا

با دیدن تو نوش شود زهر مرا

ور نه نبدی جای در این شهر مرا

من خفته بدم دوش دل از یار جدا

بر بالینم رسته یکی شاخ گیا

بیخش غم و درد و حسرت و بار بلا

از هر سه بلا جان و دلم گشته ملا

مادر چو بزاد آن بدعا خواسته را

کرده‌است نشان آن مه پیراسته را

خالیست میان آن مه ناکاسته را

گر مهر نهد کسی چنین خواسته را

ای شاه چو کردگار بگشاد ترا

در ملک بقای جاودان داد ترا

سلطان که بنیکوئی کند یاد ترا

منشور به امر او فرستاد ترا

مطالب مشابه: غزلیات صائب تبریزی (زیباترین شعرهای عاشقانه و غزل صائب)

ای نوش لب و لاله رخ و سیم قفا

کردی دو رخم برنگ چون زر صفا

گر تو ننموده ای مرا مهر و وفا

چندین نکشیدمی بدین شهر جفا

یک نیم دلم کلیچه یک نیم کباب

یک نیمه در آتش و دگر نیمه در آب

مسکین دل من خراب کردی بعذاب

اکنون تو همی خراج خواهی ز خراب

تا فتنه دلم بر آن لب میگونست

صبرم کم و عشق هر زمان افزونست

گویند برون فتاد رازت چونست

چون راز درون بود که دل بیرونست

ای گشته خجل ماه فلک از نظرت

شد تیره شکر زان لب همچون شکرت

نائی بر من تا که بگیرم ببرت

شرط آنکه بود دیده من رهگذرت

روی تو به شب‌های سیه روز منست

عشقت بخزان بهار و نوروز منست

قد تو دلارا و دل افروز منست

گیتی بمراد بخت پیروز منست

تا کی باشم صبور در محنت دوست

کارام دل و جان من از دیدن اوست

گر زین دوستی ترا بدرّاند پوست

از دوست همیشه دور بودن نه نکوست

چون دیدهٔ من دید ترا روز نخست

مسکین دل من هوای دیدار تو جست

اکنون که ترا هوای من نیست درست

یا ناز مکن یا دل من باز فرست

آنی که وفا نباید از مهر تو جست

در وعده مخالفی و در پیمان سست

بیشرمی و بیدادگری پیشه تست

دست از تو بصابون رئی باید شست

چون جان و روان خویشتن داشتمت

دشمن بودی و دوست انگاشتمت

چون تو نبدی چنانکه پنداشتمت

از مهر تو بس کردم و بگذاشتمت

تا من بودم بود مرا دولت جفت

وین دولت بیدارم یک روز نخفت

بد گوی مرا طعنه چه بتواند گفت

الماس بابریشم که بتواند سفت

بالات بود بسان سروان بهشت

با خال تو خال حور فردوسی زشت

رضوان که همی عنبر زلف تو سرشت

یک نقطه همی چکید و بستوده بهشت

دارندهٔ داد و دین ملک مملانست

چون شیر بروز کین ملک مملانست

با دانش و دین قرین ملک مملانست

تا حشر بآفرین ملک مملانست

آرام دل ولی ملک مملانست

از مهر و وفا ملی ملک مملانست

بر تیغ ظفر حلی ملک مملانست

در جنگ به از علی ملک مملانست

تابنده چو خورشید ملک مملانست

مانندهٔ جمشید ملک مملانست

فرخنده چو افرید ملک مملانست

چون ایزد جاوید ملک مملانست

ترجیعات

خداوند خداوندان همیشه لشگری بادا

مر او را چرخ لشگرگاه و انجم لشگری بادا

چو آن زلف بخم بینم ز غم پشتم بخم گردد

چو آن چشم دژم بینم روان من دژم گردد

چو بر من بگذرد شادان دل من جفت غم گردد

رخ دینار گون من ز دیده پر درم گردد

چو آن زلفین چون سنبل بگرد گل رقم گردد

کنار من ز خون چشم پر آب بقم گردد

خیال او بچین اندر همی نقش صنم گردد

مر او را فرق حورالعین همی خاک قدم گردد

دلی دارم که هر ساعت مر او را کام کم گردد

مرا جا نیست کز عشق تو دائم گرد غم گردد

خداوند خداوندان همیشه لشگری بادا

مر او را چرخ لشگرگاه و انجم لشگری بادا

رخی دارد چو ماه نو شود پر لاله باغ از وی

اگر خواهی بیفروزی دو صد شمع و چراغ از وی

ز مویش موکبست او را ز رویش چون چراغ از وی

چو بگشاید سر زلفین خود مشگین دماغ از وی

سپاهی عاریت خواهد همیشه پر زاغ از وی

ز بس بند و شکنج وی نبیند دل فراغ از وی

نگارم چون شود خندان بخندد باغ و راغ از وی

شود از باده لعل لبش پر می ایاغ از وی

تن من زار شد چونان که نشناسد کناغ از وی

نگردد دور یک ساعت دریغ و درد و داغ از وی

خداوند خداوندان همیشه لشگری بادا

مر او را چرخ لشگر گاه انجم لشگری بادا

بتی دارم چو ماه نو بزیر میغ گرد اندر

دلی دارم چو نیلوفر میان لاجورد اندر

ز مهر نیکوان آمد همه عجزی بمرد اندر

هوای آهوان دارد دل شیران بدرد اندر

هوا آرد همه بیشی باشک و روی زرد اندر

جفا آرد همی کاهش بصبر و خواب مرد اندر

دلش ماننده آهن میان آب سرد اندر

رخش ماننده یاقوت زیر سرخ ورد اندر

فراق او همی آرد رخ من زیر گرد اندر

چو جان دشمن خسرو بمیدان نبرد اندر

خداوند خداوندان همیشه لشگری بادا

مر او را چرخ لشگرگاه و انجم لشگری بادا

نبرده بوالحسن کافاق آباد است ز احسانش

علی کز همت عالی بزیبد تخت کیوانش

چو اندر بزم بنشیند همی ماه سما دانش

چو اندر صف بخواهد کین همی پیل دمان خوانش

نیاید روز کوشیدن برابر چرخ و کیوانش

نیاید روز بخشیدن برابر ماه تابانش

ز بهر آنکه گاه جود بر دل نیست فرمانش

بفرمانند سالاران و سلطانان کیهانش

اگر دستان گه کوشش بدیدی بند و دستانش

ببوسیدی ز بهر نام دست و پای دستانش

خداوند خداوندان همیشه لشگری بادا

مر او را چرخ لشگرگاه و انجم لشگری بادا

زمانه بیشتر داند ز هرکس پیشگاهش را

ستاره نیکتر خواهد ز هرکس نیکخواهش را

گر اهریمن بنام او دعا کردی الهش را

بیفزودی ثوابش را بپالودی گناهش را

وگر آهو بچشم اندر کشیدی گرد راهش را

اگر شیر آمدی پیشش دریدی گرده گاهش را

سپر از آفت کیوان همی ماند سپاهش را

جهان بر گوشه گردون همی پاید کلاهش را

سعادت جایگاه اوست بنگر جایگاهش را

سخاوت رسم و راه اوست بنگر رسم و راهش را

خداوند خداوندان همیشه لشگری بادا

مر او را چرخ لشگرگاه و انجم لشگری بادا

که داند جز تو عنبر را طراز مشتری کردن

ز سنبل بر گل حمرا هزار انگشتری کردن

مران انگشتریها را نگین از مشتری کردن

جهانی را بجان و چیز خود را مشتری کردن؟

که داند نعت روی تو به مهر خاوری کردن

که داند وصف قد تو بسرو کشمری کردن

دلی را کو ترا خواهد ز تو نتوان بری کردن

تو خود دانی که دشخوار است بیدل داوری کردن

تو از همزادگان پیشی به بند و دلبری کردن

من از هم پیشگان بیشم بمدح لشگری کردن

مطالب مشابه: رباعیات مولانا شاعر بزرگ ایرانی به همراه عکس نوشته های جذاب شعری

قصاید

تا خلد بباغ داد رونق را

خوش گشت نوا مرغ مطوق را

از ناله بلبل و نسیم گل

بفزود هوی دل مشوق را

در باغ هوا به کمترین نقشی

انگشت گزان کند خورنق را

داده است صبا بفرق کوه از گل

طاوس بدل خروس افرق را؟

مانند بباغ بلبلان از گل

خوبان متوج و مفرطق را؟

در پشته بنفشه نیز مانند است

از دور یکی ستور ابلق را

در باغ دو رویه گل چه آمد وه

یکروی بغازه زد مطبق را؟

وز تازه بنفشه مرزها یکسر

مانند بساطهای ارزق را

مانندهٔ زلف زنگیان آمد

در باغ شکوفه شاخ فندق را؟

از میغ هوا کلنگ را ماند

ماند چمن از سمن ستبرق را

از شاخ شکوفه شاخ سیب و به

مانند عروسان مجنق را؟

با بوی شمال کس نخواند خوش

مشگ و می و نافه مفتق را

از سرخ ورقهای گل افزون شد

بازار می سرخ مروق را

ابر آمد همچو زورق تازان

ماند کف استاد موفق را

عالی دل و رای بوالمعالی کو

خون شیر کند تن مخلق را؟

رادی که کند یکی عطای او

آرام و دو صد دل معلق را

از فضل بیک حدیث او الکن

بگشاید صد در مغلق را

هرگز نکند قرار بد خواهش

تا ننمایدش چاه مطبق را

بد خواهش زیبق است پنداری

در چاه بود قرار زیبق را

فَرّش بکران کشد بیکساعت

از بحر زمانه مرد مغرق را

مانندهٔ حاتم است مجلس را

مانندهٔ رستم است فیلق را

ضایع نکند ز جود خدمت را

باطل نکند ز راستی حق را

زو برده سپاه شاه قوّت را

زو برده سریر میر رونق را

بر هرکس هست دست او مطلق

کس پای نداشت دست مطلق را

نادان چه شناسد ز گفتار او را؟

چه شناسد خر ز عود خربق را

گردد دل دشمنان مشفق زو

بشکافد تیغش آن مشفق را؟

کنده است بگرد ملک شاه اندر

تدبیرش صد هزار خندق را

دارد ز سخا و فضل صاحب را؟

چونانکه به تک پلنگ خرنق را

شهمات کند به لعب خصمان را

هر گه که فرو کشند بیدق را

تا هرچه بهی بودش چون بنهی

با حشو شفق شعر مطابق را؟

دین است هواش مرد دانا را

کیش است و غاش مرد احمق را

او را که دهد بمردم عالم

گوهر که دهد بدل مرفق را؟

از صدق خود آفرید یزدانش

طعنه نتوان زدن مصدق را

نتواند گفت صد یک از مدحش

گر زنده کند فلک فرزدق را

با بخت جوان زیاد و با شادی

تا بوی بود می معتق را